من بودم و تمامی تنهایی، در طیف نزول آیات مکرر آرامش. در ژرفای حضور خدا، از شعف شگفت شکفت؛ تشنجی سماوی بر هستی اثیریام خوی افشاند و با گشایش زهدان مقدس خورشید، نخستین اشکها در شب ماقبل تاریخ بر زمین سرنوشت فروریخت و من، با عبور از دیوارهای نامرئی غیب، با کجترین سایه مخوف، تولد را آزمون کردم.
هنوز جیغهای بنفشم در هنگامه وحشت زادن، در خلنگزار خاکستری عمر، از میان تالارهای صوت عبور میکنند و در چاهسار خاموشی، نه فراموشی، پژواک مییابند.
خفاآوایی در میانجای خلوت دل؛ باید پنجرههای مرطوب مغز را رو به جادههای حاشیهدار غم گشود و عبور قبیله سپید ابرها را در مرزهای آفتابی تماشا کرد؛ سرمای دیرساینده قرون را در پرتو احساسی رازناک کاوید و بر خاکستر یخزده انتظار نشست؛ بر پهنای صورت شب ناخن کشید، با دستهایی یخزده و بیخون...
مه غلیظ قرون از شکاف جمجمه ماه میتراود و انسان، این ستوار سنگ ساکت و سرد، با قلبی کال، در امتداد هُرم سراب سوخته زندگی، با کسوت بلند تمنا گام برمیدارد.
او به دنبال ابلاغ ژرف محبت نیست. او از قلمروهای عریان تاریخ، با کولهباری از خشونت، به سمت آخرین نقطه تاریکی رهسپار است. او تصویر برنزی شیطان را نقاب هویت ساخته و با پنجههای وحشی وحشتساز، طرح خوفناکترین محاکم را ریخته است.
با نسلی چونان افواج دوزخی، بر قله قطبیترین ارتفاع برهنه در نفرت میرقصد و جوشش شنهای تاریک گناه در چشمانش، تصویر رساترین تلاطم عصیان است. بوی تلخ وجود طاعونیاش مشام پیامآوران تاریخ بشریت را به زکام ابدی مبتلا ساخته است و تلخوشِ شرنگ شماتت چارهسازش نیست. منخرینش از زردابه خشم جذامگون است و تفخندههایش چرکابه اکلیل دلگیر ستم است و...
در پس پرده خاکستری افسوس باید نشست و به لحظات هولبار اندیشید. باید آینهای در برابر دریا نهاد و به زمین بیآسمان نگریست و گریست. باید در انزوای بنبست تاریکی نالید و طنین گریههای ناشناس را بر زاج سوخته ابر نگاهها نقاشی کرد.
باید آروارههای آسمانی را گشود و رنجمویهها را تا دروازه فلک تداوم داد و سر در گریبان، زمزمه کرد:
آفتاب سیاه است، خانه تاریک است و...
بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد.